Soothing Shades of Childhood

Our childhood spaces leave a deep psychological imprint on our minds. My childhood garden has shaped me as a Poet, an Artist and as a Landscape Architect. It's only now that I realise this connection that began sprouting in those early days.

Those tall trees, flowers, birds, squirrels, our cats, the swing, the balcony, the ladder short cut, the back door, the water tank with fish, the terrace, the stone pathways , the creepers, the dappled sunlight and all that magic in the soothing “shade”of our home, is a nostalgic collection of memories we shall carry in our hearts forever.

In our mind lanes, my sister , my cousins and I continue to celebrate our childhood garden and our family home, not just one last time, but over and over, before saying a final goodbye to it in the real world.

I cannot describe it in any other language but my mother tongue!

सावली 

चिक्कूच्या झाडावर चढून, 

पुन्हा एकदा खाली पडूयात!

हौदात पाय बुडवून, 

गुपचूप दुपारी मासे पकडूयात.

झुडपातल्या फटीतून 

शेजारी जाऊयात,

पुन्हा एकदा त्यांच्या झाडाचे 

चोरून पेरू खाऊयात!

चाफ्याची फुले वेचुन,

ऊंच शिडीवरून 

चोर दरवाज्याने गच्चीत लपून बसूयात!

आईच्या चाहाचा एक 

गरम घोट घेऊयात... 

मोगरा फुललेला असताना,

कोकीळ गुलमोहराच्या फांद्यांवर गात असायचा. 

संक्रांतीचा वेल आकाशाला भिड़ायचा!

चला पुन्हा एकदा ती गाणी एकूयात!

लहानपणीच्या आठवणीत 

कायमचे रमून जाऊयात!

जिन्याखाली भातुकली मांडूयात,

आवळा सुपारी खाता खाता,

पत्त्यांचे तीनशेचार डाव खेळूयात!

पावसाळ्यात छत्री घेऊन, 

टाकीत पाणी भरले का ते बघूयात,

उन्हाळ्यात पापड मिरच्यांचा सोबत 

गार गादीवर चांदण्या मोजूयात. 

लाडके मांजर आणि झोका,

खिडकीतून खोलीत येणारा दुष्ट पिवळा बोका!

मागच्या दाराने त्याला बागेत हाकलूयात.

हे सारे परत एकदा उपभोगूयात.

आज जगात कुठेही असलो, 

तरी मनात आपण सगळे लहानपणीच्या सावलीतच फिरतो...

पुन्हा एकदा एकत्र राहून बघूयात.

ते दिवस शेवटचे जगून घेऊयात!

 - नताशा बेडेकर

Silver

In the bursting blue veins
of hardworking hands,
what begins to show up…

Is a head held high in courage,
yet the folds of her neck
spill out that secret.

Kohl-edged lids hold up weary lashes
Cleverly covering up
many-a- sleepless story.

The worry- bag balances
from one shoulder to the other,
fishing out a pair of glasses,
to spell it out correctly.

Twenty projects of youth,
Thirty loads of motherhood,
Forty winks of lists to do.

One manic panic morning,
the rear view mirror displays
all the roads taken till half of a life.

From the creased corner of the eye,
next to the forced smile,
I see her wave back.

She assures with a sharp eyed spark,

I am with you, within you - - -
Your younger, brighter, quicker self.

#aging #youngerself #fortyplus #womanoverforty #greyhairgreenmind #amairathelittlewoman

Also tried the Marathi version of the same poem ---

(This has been manually typed in Marathi language as well and it is not an auto translation.)

 

सोबत वयाची

कामसू हातांवरच्या निळ्या रेषांमध्ये दिसून येते.

डोळ्याखाली ओघळलेल्या काजळाने ती लपवते...

लिहिलेल्या शब्दांचा खरा अर्थ समजून घेण्यासाठी, 

गडबडीत चष्मा शोधत राहते...

एका खांद्यावरून दुसऱ्यावर ओझं ढकलताना, 

अलगद हसणार्‍या ओठांभोवती घड्या करून बसते... 

वीस तरुणपणीच्या गोष्टी, 

तीस मुलांबरोबरच्या, 

तर चाळीस करायच्या राहिलेल्या!

अर्ध्या आयुष्यापर्यंत तुझ्यासोबत मी राहिले,

आरशाच्या मागून मला शांतपणे म्हणत राहते ---

तरुणपणीची मीच!

 - नताशा बेडेकर

My Memory of YOU

 Its been almost 3 years since my sister and I lost our mother. But her memories just come and grip us every now and then and coincidentally, at the same time! I think, its this time of the year that the mind floods with her memories and they keep reminding us of her last days in March 2021.

I wrote this poem originally in my mother tongue, Marathi, I've also translated it into English, myself because automated translations never seem to do justice to the original works.

तुझी आठवण

वार्‍याच्या एका हलक्या लाटेबरोबर, 

मनाच्या काठावर अचानक येऊन बसते…

तुझी आठवण. 

तू असतीस तर हे म्हणाली असतीस, 

तू असतीस तर हे केलं असतं, 

याची आठवण करून देते…

तुझी आठवण. 

ओळखीच्या रस्त्यांवरून चालताना, 

एका अनोळखी वळणावर डोकावते...

संध्याकाळची रात्र होताना

काळोखाच्या चादरीवर चांदण्या वेचत राहते. 

तू लिहिलेल्या पुस्तकात तुला शोधायला निघते…

पण भेटते स्वतःलाच तुझ्या गोष्टींमध्ये!

तू असतीस तर तुलाही माझ्या कवितेत 

तुझा उल्लेख सापडला असता!

आणि अशीच पुन्हा एकदा कागदाच्या सुगंधात 

अचानक एका ओळीवर थांबून

हळूच हाक मारते…

तुझी आठवण!

- नताशा बेडेकर

My memory of YOU

Drifting with a wave of the breeze,

she sits unknowingly

on the edge of the mind —

my memory of YOU.

She reminds me

of what you would have said…

what we could have done together, 

if only you were here…

Walking down familiar roads,

she peeps from behind an unfamiliar bend.

As the evening turns older and wiser,

she plucks stars from

the night’s dark blanket.

I set out to find you,

through your book,

but end up finding myself

in the stories you've written.

How I wish you could have found yourself

in the lines of my poems…

if only you were here…

And then once again,

in the fragrance of timeworn diary pages,

suddenly she pauses upon a sentence,

and calls out to me…

my memory of YOU.

:: Rajgad, Pune (2017) ::